yolunu gözleyip beklemekten bıkmadın mı hala çocuk?
belli ki gelmeyecek. belki çoktan unutmuştur seni.
yada gelmek istemiyordur. belki de hiç
sevmedi seni.büyü artık çocuk büyü!!!
büyü de gör hayatın ne kadar ...
olduğunu.
17,10,2001 maltepe istanbul
sen!! niye gitmiyorsun diye sorup duruyor
mektuplaştığım. konuştuğum arkadaşlar, tanıdıklarım, varlığından haberi olanlar. neden gitmiyorsun neden!!.boğazımm düğümleniyor,gözlerim dolacak
gibi oluyor,dizlerimin takati kesiliyor içimdeki çocuk sus sakın.!!! anlatma diyor susuyorum!
hani konuşsa .nemden rutubetten ıslanıp dökülen şu dört duvar.sıvasız tavan, şu küçük pencereli demir kapı.ya ranzam üstüne yattığım içi çaput dolu yatağım.yada çeltik kabuğu dolu yastığım,yemek tasım ahh! bi konuşsa.
ama beyhude. ağızlarını bıçak açmıyor.bir tek içimdeki çocuk konuşuyor benimle. onunda canı isterse. bu aralar sanki oda küstü bana. sesi soluğu çıkmıyor.haksızda değil ..demem o ki sevgilii
sana çıkan bütün yollar kapalı,sokaklar çıkmaz sevgili..şu dört duvar.demir kapı.uçsuz bucaksız koridor,ayağa batan mıcır dökülmüş avlu.dikenli teller ve şu hırçın deniz,
bir ümidim vardı sevgili.bir ümid .çıkmamış candan kesilmez misali,masum saf temiz.oda yok artık!
gidiyorum işte!yalın ayak,üstümde bayramlıklarım.keşkelerim.amalarım ve boynumda yağlı urganla dar ağacına.
içimdeki çocukla beraber.peki ya sen,yaa sennn.!!!
hala gelmeyecek misin ey sevgiliii.
